Deep Around
Deep In Hug 08 : ChanYeol x KyungSoo
“สารเลว! พี่มันเลว!
ปล่อยผมนะ!!”
ทั้งที่แทบหมดสภาพแต่ร่างบางก็ยังดิ้นสู้สุดกำลัง
ไม่ต้องถามให้มากความว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น คนตัวเล็กด่าสาดด้วยถ่อยคำที่รุนแรงซึ่งมันก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มพุ่งขึ้นสูงโต้ตอบเด็กปากดีด้วยกำลังที่มากกว่า
ยื้อยุดฉุดกระชากจนเหลือเพียงแค่ร่างกายเปล่าเปลือยให้เขาได้เฉยชมอยู่ตรงหน้า
ชานยอลกดตรึงร่างเล็กไว้กับฟูกที่นอนจ้องมองผิวเนียนขาวผ่องอย่างลืมตัว
จากตอนแรกแค่จะขู่ให้กลัวให้น้องยอมฟังเขานิ่ง ๆ แต่เพราะอารมณ์เดือดดาลผลักดันให้ทุกอย่างมาถึงจุดที่ทำให้ชานยอลไม่อยากถอย
อารมณ์ค้างคาที่ยังไม่ได้ปลดปล่อยกับร่างกายขาวเนียนที่สั่นระริกอยู่ตรงหน้าเรียกร้องให้เขาได้สัมผัส
ชายหนุ่มโน้มตัวกดจมูกลงกับแผงอกจูบซุกไซ้ผิวเนียนของเด็กหนุ่มที่หมดสภาพนอนตัวสั่นอยู่ใต้ร่างอย่างอดใจไม่ไหว
“ไม่เอา...ฮื่อ”
พอถูกสัมผัสร่างเล็กก็หลุดเสียงสะอื้นออกมาคยองซูตัวสั่นทุกครั้งที่ฝ่ามือใหญ่ลากผ่านตามผิวกายความอุ่นชื้นที่รุกรานอยู่ตรงหน้าอกเสียงดูดดึงอย่างตะกละตะกลามยิ่งทำให้เด็กหนุ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น
แต่ก็ฝืนความรู้สึกที่ถูกกระตุ้นให้ตื่นตัวไม่ได้จนหลุดเสียงครางออกมา
ชานยอลเฉยชิมเนื้อนวลอย่างไม่เกรงใจยิ่งได้สัมผัสยิ่งห้ามใจไม่ได้
ฝ่ามือร้อนฟ้อนเฟ้นผิวเนียนจนขึ้นรอยมือบีบเค้นด้วยความต้องการที่สุ่มลึกอยู่ในใจ ริมฝีปากและปลายลิ้นรุกเร้าลงมาจนถึงส่วนสำคัญฝ่ามือเล็กที่พยายามปัดป่ายผลักดันเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งเมื่อเขาครอบครองส่วนสำคัญของคนตัวเล็กเอาไว้ในโพรงปาก
“ย...หยุดนะ...อื้อ...”
สองมือใหญ่ลูบต้นขาอ่อนสลับกับไล่เลียจนร่างบางตื่นตัวเต็มที่ ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านเพราะถูกจู่โจมด้วยสัมผัสที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
คยองซูครางหวิวความเสียวซ่านเล่นงานจนเผลอตัวสับส่ายสะโพกรับสัมผัส
ชายหนุ่มก็ยิ่งเร่งจังหวะดูดกลืนระรัวปลายลิ้นอย่างชำนาญเพื่อพาเด็กหนุ่มตัวน้อยให้ถึงฝั่งฝัน
แรงต่อต้านอ่อนลงตามอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าและไม่นานปาร์คชานยอลก็ได้กลืนกินรสชาติของโดคยองซูเข้าไปกลืนจนเอ่อล้นไหลเปื้อนมาถึงปลายคาง
ริมฝีปากอิ่มที่แดงจัดเพราะเจ้าตัวขบกัดขยับพึมพำเอ่ยห้าม
ดวงตากลมโตสดใสแดงช้ำจนชายหนุ่มใจหายแววตาคลอน้ำทอดมองด้วยความเสียใจและผิดหวัง
แน่นอนว่าโดคยองซูคงเกลียดเขาอย่างไม่ต้องสงสัย วูบหนึ่งที่เห็นหยดน้ำตาชานยอลอยากถอยหนีบอกขอโทษที่ข่มเหงอีกฝ่าย
แต่อีกเสียงในใจก็ร้องค้านว่าต่อให้หยุดตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์คยองซูไม่มีทางให้อภัยเขาแล้วเพราะอย่างนั้นสู้ทำให้น้องกลายเป็นของเขาไปเลยยังดีกว่า
ชานยอลขยับขึ้นไปหาร่างบางที่อ่อนระทวย
แผ่นอกบางสะท้านตามแรงสะอื้นชายหนุ่มโน้มใบหน้าเพื่อมอบจูบแต่เด็กหนุ่มตัวน้อยก็เบี่ยงหน้าหนี
ร่างสูงนิ่งค้างมองคนตัวเล็กที่หลับตาร้องไห้ด้วยความรู้สึกที่แย่ไม่ต่างกัน
ริมฝีปากจึงจุมพิตที่ขมับชื้นเหงื่อจูบซับแผ่วเบาที่ผิวแก้มแดงระเรื่อและฝืนแนบริมฝีปากกับคนตัวเล็กได้ในที่สุด
ชานยอลค่อย ๆ ตอดจูบกลีบปากนุ่มนิ่มอย่างค่อยเป็นค่อยไปเล็มเลียจนได้ลิ้มรสความหอมหวานในโพรงปากเล็ก
คยองซูผวาสั่นมือเล็กกำแน่นตรงหน้าอกก่อนจะอ่อนแรงลงคาอ้อมอกปล่อยริมฝีปากให้เขาได้ครอบครองอย่างดูดดื่ม แม้แต่จูบร่างบางก็ตอบสนองกับเขาไม่ได้ลิ้นเล็กหลีกหนีอย่างงกเงิ่นน่าเอ็นดู
คยองซูบริสุทธิ์อย่างที่คิดเอาไว้ซึ่งสิ่งที่ได้รับรู้มันก็กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเขาให้กู่ร้องด้วยความกระหายมากกว่าเดิม
ชายหนุ่มรุกจูบรุนแรง กลีบปากอิ่มนุ่มนิ่มนั่นทำให้เขายิ่งกว่าลุ่มหลง
กายใหญ่เบียดแนบเสียดสีกับเรือนกายบอบบาง ชานยอลแทบไม่อยากถอนริมฝีปากปลายลิ้นไล่เลียไปทั่วเสียงแฉะยามที่สัมผัสยิ่งทำให้ยิ่งกว่ารู้สึกดี
ชายหนุ่มครอบครองริมฝีปากของคนตัวเล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเด็กหนุ่มไม่ประสาแทบขาดใจ
นัยน์ตาคมโตทอดมองผลงานของตัวเองด้วยความเสน่หา ฝ่ามือร้อนเค้นคลึงหน้าอกจนบวมช้ำค่อย
ๆ เลื่อนลงต่ำเพื่อปลุกเร้าร่างเล็กอีกครั้งกระตุ้นด้วยความวาบหวามแล้วสอดนิ้วเข้าเบิกทาง
“อึก...ผมเจ็บ...ไม่เอา”
ร่างเล็กสะดุ้งไหวบิดเร้าเมื่อส่วนห่วงห้ามโดนรุกรานความเจ็บเสียดที่ด้านล่างทำเอาแข้งขาสั่น
แต่ร่างกายที่โดนสัมผัสอย่างร้อนแรงทำเอาเด็กหนุ่มตาพร่าหัวหมุน
รู้สึกโกรธตัวเองที่ในความรู้สึกเจ็บเขากลับรู้สึกคล้อยตามการปลุกปั่นจากร่างสูงจนเสียวซ่านไปกับสัมผัสของคนตัวโต
ชานยอลเร้าหนักขยับข้อนิ้วพร้อมกับระรัวปลายลิ้นบนยอดอกตูมแดงฉ่ำจนคยองซูปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง
ชายหนุ่มผละตัวถอยห่างเพื่อถอดกางเกงที่ยังติดกายออก นัยน์ตาคมโตมองร่างเล็กที่ขดตัวซุกสั่นเทาไปทั้งตัวไม่วางตามือใหญ่จับขืนกายเล็กอีกครั้ง
แยกเรียวขาให้กางออกแล้วแทรกตัวเข้าไปเบียดชิด
“หยุดไม่ได้แล้วคนดี...”
“ไม่...ฮึก...ไม่”
ชานยอลเมินคำร้องขอ สอดเรียวนิ้วขยับอีกสองสามครั้งแล้วสาวรูดรั้งแก่นกายของตัวเองนิ้วหัวแม่มือถูกวนที่ปลายฉ่ำน้ำจดจ่อเรือนกายแข็งเครียดกับกลีบทางฉ่ำแฉะของคนตัวเล็กก่อนกดแทรกเข้าไปทีละน้อยอย่างใจเย็น
แม้ยังไม่สุดทางแต่ร่างกายร้อนผ่าวก็ทำเอาชายหนุ่มเจียนคลั่ง ชานยอลผ่อนลมหายใจช้า
ๆ เลียริมฝีปากอย่างควบคุมตนเองเพราะคยองซูต่อต้านช่องทางคับแน่นยิ่งทำให้เขาไปต่อไม่ได้ทั้งที่ใจจริงอยากจะรั้นดันเข้าไปให้สุดทางแต่ถ้าทำแบบนั้นคนที่แย่ก็จะเป็นคยองซูแทน
ชายหนุ่มโน้มลงไปจูบเล้าโลมปลอบขวัญด้วยปลายลิ้นพร้อมทั้งมือที่กอบกุมส่วนอ่อนไหวขยับหยอกเย้าจนร่างเล็กที่เกร็งสะท้านอ่อนยวบลงอีกครั้งก่อนจะผวาเข้ามากอดเมื่อเขารุกล้ำเข้าไปจนสุดทาง
“อืม...คยองซูอา~”
“ฮึก...ผมเจ็บ อะ...ออกไป”
เสียงหวานสะอื้นพึมพำบอกว่าเจ็บจนชายหนุ่มนึกสงสาร
แต่มาถึงขนาดนี้เขาคงถ่อยไม่ได้แล้วจริง ๆ ชานยอลเพียรจูบซับไปทั่วใบหน้าของคนตัวเล็ก
ขยับเบียดคลึงสะโพกเข้าหา ถอนออกช้า ๆ แล้วดันกายกระทั้นเข้าใส่อย่างเนิบนาบแต่แนบแน่นทุกจังหวะร่างเล็กผวาทุกครั้งที่เขากระแทกกายเข้าใส่
จากเชื่องช้าก็กลายเป็นไต่ระดับเพิ่มจังหวะขึ้นทีละนิด
ร่างสูงยันกายออกห่างสองมือยึดเอวเล็กเอาไว้แน่นเมื่อความรุ่มร้อนตอดรัดแก่นกายของเขาระรัวจนชานยอลต้องสนองด้วยจังหวะที่หนักหน่วงจนร่างเล็กไหวคลอน
สายตาที่เต็มไปด้วยห่วงอารมณ์ของความใคร่จ้องมองร่างกายของตัวเองที่ขยับเข้าออก
คราบแฉะตรงปากทางมีของเหลวที่แดงเปื้อนซึมออกมา ใจหนึ่งเขานึกสงสารแต่อีกใจมันก็อดรู้สึกดีไม่ได้ที่ได้เป็นคนแรกของเด็กคนนี้
“พี่จะทำให้รู้สึกดีนะครับ...นะคยองซู”
“อะ!...อ๊า~”
ความวาบหวามทำเอาคนตัวเล็กครางไม่ขาดปาก คนตัวสูงเองก็ปล่อยเสียงครางทุ่มต่ำออกมาด้วยความสุขสม
ยามที่ร่างสูงโน้มลงมากอดแขนเล็กก็เกาะเกี่ยวแนบแน่น
แม้ว่าช่วงล่างที่ถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงจะเจ็บเสียดมากแค่ไหนแต่ในความรู้สึกพวกนั้นมันก็มาพร้อมกับความเสียวซ่านที่คยองซูปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทำให้รู้สึกดียิ่งริมฝีปากที่แนบลงมาทุกครั้งเหมือนกำลังปลอบหัวใจมันก็ยิ่งหวั่นไหว
ความรู้สึกมากมายกำลังตีกันในหัวร่างกายสั่นไหวเหมือนกับหัวใจที่เต้นแรงในอก
คยองซูกำลังหัวหมุนกับความรู้สึกที่เร่าร้อนจนร่างกายแทบมอดไหม้
แม้ยามที่พี่ชานยอลแนบริมฝีปากคยองซูก็ปฏิเสธมันไม่ได้
ชานยอลป้อนจูบทุกครั้งที่มีโอกาส ฟัดจูบคนตัวเล็กอย่างอดรนทนไม่ไหวฝ่ามือลูบไล้ผิวเนียนทุกสัดส่วนด้วยความลุ่มหลง
เผลอไผลย้ำจังหวะหนักหน่วงทุกครั้งที่ได้ยินคยองซูครวญครางเสียงหวาน
ชายหนุ่มโยกกายเข้าหาขยับเข้าออกในกายร้อนผ่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าใบหน้าน่ารักจะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเสียงครางหวานนั้นจะเคล้าด้วยเสียงสะอื้นแต่ร่างเล็กที่ถูกเขารังแกอย่างเอาแต่ใจนั้นก็ยั้วยวนเกินกว่าจะห้ามใจไหว
“อ๊ะ!...”
“ใกล้แล้วคนเก่ง...อีกนิดนะครับ” ชานยอลกระซิบเสียงพร่า รั้งคนเป็นน้องเข้ามากอดแนบแน่นแขนข้างหนึ่งช้อนเอาขาเล็กเข้ามาแนบอกแล้วกดสะโพกกระแทกย้ำเข้าใส่กายเล็กจนคยองซูร้องเสียงหลง
เสียงหวานหวีดครางลั่นห้องพร้อมความรู้สึกเปียกชื้นตรงหน้าท้อง ชานยอลกระแทกหนักเมื่อถึงจังหวะสุดท้ายก่อนปลดปล่อยห่วงอารมณ์เข้าไปในร่างเล็กจนล้นปรี่
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
กลับไปอ่านส่วนที่เหลือได้ที่
